Op de laatste dagen van het jaar blikken we terug op 2018. De gameredactie doet dit door een aantal persoonlijke top 3’s met jullie te delen. Begin januari mogen jullie stemmen op de Awards, waarin jij bepaalt welke game het beste was, maar eerst is het tijd voor de persoonlijke top drie van Patrick.
Sommige mensen zullen denken: Path of Exile komt helemaal niet uit 2018. Dat klopt, het spel bestaat al sinds 2013, maar heeft in het afgelopen jaar zoveel onwijs goede en content-rijke updates gehad dat het het beste spel van 2018 is geworden voor mij. Deze actie-RPG was altijd al een game die ik af en toe opstartte op een saaie zondag, maar na een aantal uur ook weer opzijlegde. Dat is nu wel anders. Dit jaar zagen we toevoegingen als een eindeloze dungeon om stapels loot en ervaringspunten te verzamelen, een soort Nemesis-systeem zoals we dat kennen uit Shadow of War en je kon zelfs beesten vangen à la Pokémon. Dit allemaal bovenop de uitgebreide en indrukwekkende basis die er al lag. Er is nu dus altijd wat te doen en de game heeft een eindeloze stroom aan nieuwe content en plezier. Niet geheel onbelangrijk: het spel is volledig gratis en niet pay-to-win!
Als ik niet bezig was met de statistieken van mijn personage in Path of Exile, dan was ik wel bezig met die van mijn spelers in Football Manager 2019. Dit was altijd al een fantastische simulatie-game en is dit jaar alleen maar beter geworden. Een mooiere user interface, lagere instapdrempel en nog uitgebreidere gameplay hebben bij mij al voor uren vermaak gezorgd en daar zullen nog een hoop uurtjes bijkomen. Het is fantastich om je amateurclubje ieder seizoen weer een plekje te zien stijgen op de ranglijst. Tegelijkertijd is het fantastisch grote clubs over te nemen en de manager-rol in te nemen en te streven naar de eerste plaats. Voor velen een saai-uitziende game, voor mij een van de beste van 2018.
[post id=”175488″]
Bij het maken van een top 3 aan het eind van het jaar is het altijd lastig terug te denken aan wat tof was aan het begin van het jaar. Eén titel kwam meteen in me op en dat was Into the Breach. Op het eerste gezicht is dit een kleine, simpele turnbased-strategiegame, maar zodra je even aan het spelen bent wordt het onwijs complex en diepgaand. Door het rogue-like principe van doodgaan en maar een paar dingen meenemen naar een nieuwe tijdlijn, is het ook eindeloos speelbaar. Het is perfect om even een kwartiertje mee te vullen, maar waarschijnlijk blijf je er toch uren aan gekluisterd. Dat is in ieder geval wat bij mij altijd gebeurt.
[post id=”160884″]
