Chrono Cross is de vergeten klassieker bij uitstek. Het spel, ontwikkeld door Square, van Chrono Trigger en Final Fantasy-faam, is alleen uitgebracht voor de PlayStation in Japan en Noord-Amerika. Een klasgenootje leende het twaalf jaar geleden aan mij uit, Joost moge weten hoe hij er aan kwam. Het spel is een Japanse RPG zoals de meesten die zullen kennen, maar is een hoogtepunt in het genre. Website Gamespot gaf Chrono Cross zelfs een perfecte 10, iets wat sinds het bestaan van de site pas zeven keer is voorgekomen. Waarom is Chrono Cross mijn lievelingsspel?
[tube]http://www.youtube.com/watch?v=923fVDDwaHo&hd=1[/tube]
Een sprong tussen twee werelden
Chrono Cross speelt zich af op een kleine, geïsoleerde eilandengroep genaamd El Nido. De hoofdpersoon is Serge, een 17-jarige jongen uit een vreedzaam vissersdorpje. Op een dag wanneer hij schelpen aan het zoeken is voor het meisje waar hij ooit mee zal trouwen, wordt hij op het strand naar een parallelle dimensie getrokken. Deze is hetzelfde als zijn eigen wereld, met één groot verschil: hij is op datzelfde strand jaren geleden verdronken.
Serge probeert zijn weg te vinden in een wereld die hem vreemd en vergeten is. Wanneer hij zijn eigen graf bezoekt, ontdekt hij dat hij opgejaagd wordt. Hij ontmoet Kid, een brutale, blonde dievegge, die hem van zijn achtervolgers redt. Samen duiken ze dieper in de raadsels van het ontstaan van deze parallelle dimensies. en leren ze dat Serge een sleutel is van een conflict groter dan hijzelf. Dat klinkt clichématig, maar Chrono Cross heeft zo veel onderliggende thematiek en een te rijke vormgeving; het spel is volledig origineel in zijn uitwerking. De moraal richt zich op menselijk handelen, behoud van de natuur en de mysterieuze, onveranderlijke zee.
De eilandengroep El Nido zit vol prachtige bezienswaardigheden, van zonnige koraalrotsen, tot steampunk-riolen, tot de Escher-achtige chaos tussen dimensies. De omgevingen hebben een schilderachtige kwaliteit, alsof je van paneel naar paneel reist. Alle locaties kennen hun dubbelganger van de andere dimensie; het is interessant te zien wat voor butterfly effect Serge’s dood op de wereld heeft gehad.
Uniek aan Chrono Cross is het aantal speelbare personages: meer dan 40, met ieder unieke vaardigheden en een plaats in het verhaal. Dit omvat stereotypen als de piraat, maar ook anachronismen als een glamoureuze rockster, een ridderlijke knolraap en een dansende voodoo-pop. Al deze eigenaardigheden voelen niet vreemd, er is ruimte voor alle creativiteit en absurditeit in El Nido. Het spel is feilloos vertaald: alle personages hebben een eigen, geloofwaardig accent. De vertalers hebben een hoop van de humor intact gelaten of zelfs toegevoegd. Het is spel is in-en-in Japans, maar aan de dialogen zal dat niet te merken zijn.
Natuurgeweld
In een wereld waar hedendaagse JRPG’s bol staan van CGI-films van een half uur en de gevechten zichzelf voeren, voelt Chrono Cross weer als een frisse uitdaging. Het vechtsysteem draait om het afwisselen van fysieke aanvallen en het oproepen van natuurkrachten in de vorm van ‘Elements’. Het spel kent zes verschillende, tegenoverliggende elementen. Ieder personage is gebonden aan één type (Serge is wit, van de zon, licht etc. Kid is rood, van vuur, naar haar persoonlijkheid).
Het spel kent geen random encounters: alle vijanden zijn zichtbaar aanwezig. Tevens is grinden voor ervaring en betere uitrusting geen noodzaak, wat het speeltempo ten goede komt. Chrono Cross is constant uitdagend en sommige bazen zijn bijzonder pittig, zonder ooit te frustreren. De denkende speler wordt beloond: gevechten werken om de beurt en niet in real-time zoals in Chrono Trigger.
Meer kleur dan in een Manet
Visueel is Chrono Cross ietwat verjaard, maar de tijdloze, schilderachtige kwaliteit van de wereld is nog steeds prachtig. De effecten zijn levendig, de personages allemaal kleurrijk en de incidentele overdrijving is herkenbaar voor het genre. Door productie-technische beperkingen bevat het spel maar weinig CGI, waardoor het de zelfgenoegzaamheid van dit soort Japanse epossen vermijdt.
Een absoluut hoogtepunt aan Chrono Cross is de levendige, gevarieerde wereldmuziek die de soundtrack vormt en zo centraal staat. Yasunori Mitsuda heeft een rijke soundtrack gemaakt vol met ongebruikelijke percussie, blaasinstrumenten en zelfs mondharp. De muziek is grappig, melancholiek, spannend en alles daaromheen. De pianomuziek is vaak zelfs hartverscheurend. Hoewel gebouwd op samples, klinkt de soundtrack natuurlijk, levensecht. Zelden of nooit heeft muziek zo’n krachtig effect gehad in een spel. Dit moet wel, want de personages hebben geen stemgeluid en effectengeluiden zijn ook schaars.
Conclusie
Chrono Cross dient als een spiritueel vervolg op Chrono Trigger. Fans van de voorganger worden beloond, maar kennis van de serie is niet vereist. Zelf speelde ik het spel probleemloos, zonder ooit van Chrono Trigger gehoord te hebben. Chrono Trigger is een klassieker en Final Fantasy VII is de norm, maar Chrono Cross is beter. Speel het spel en word een stukje rijker.
