Na ruim een jaar in Early Access te hebben vertoeft, is de volledige versie van GreedFall: The Dying World recent verschenen. Ontwikkelaar Spiders heeft die periode gebruikt om flink aan de game te sleutelen en dingen te veranderen. Na een tweede preview-mogelijkheid hadden we nog steeds zo onze twijfels of het spel wel de juiste weg in was geslagen. In deze review lees je of we die twijfels nog steeds hebben.
GreedFall: The Dying World speelt zich een aantal jaar voor de gebeurtenissen uit de eerste game af en laat je spelen als een inheemse bewoner van Teer Fradee. Samen met je goede vriend Nilan ben je bezig om het ritueel tot Doneigad goed af te ronden en zo een bewaker van de natuur en alle kennis van het eiland te worden. Na het voltooien van dit ritueel word je ontvoerd door een groep mensensmokkelaars. Met de hulp van een paar buitenstaanders weet je te ontsnappen en maak je direct kennis met de companions die je op je avontuur gaan vergezellen om je vrijheid terug te winnen.
Waar het in 2019 verschenen GreedFall nog een actie-RPG was, kiest ontwikkelaar Spiders ervoor om voor GreedFall: The Dying World de weg van de klassieke RPG’s te bewandelen. Dit zien we dan ook terug in meerdere facetten van het spel. Zo zal je tijdens het verkennen van de lineaire omgevingen meermaals diverse skillchecks moeten uitvoeren om bijvoorbeeld een gesloten schatkist te openen, een val onschadelijk te maken of om de voetsporen van een belangrijk NPC te volgen. Deze skillcheck kan dus falen en dat betekent dat je die gesloten kist niet meer kunt openen of zelf het gebied moet verkennen op zoek naar de volgende aanwijzing.
Wat ook leuk is, is dat bijna alles wat je doet in het spel invloed heeft op de relatie met je metgezellen en de diverse facties die je gedurende je avontuur zal tegenkomen. Je companions zullen het bijvoorbeeld lang niet altijd eens zijn met je dialoogkeuzes tijdens gesprekken en sommige beslissingen die je maakt gedurende een quest kunnen positieve of negatieve consequenties hebben over hoe een factie over je denkt. Ook zijn er diverse locaties waar je eigenlijk niet mag komen en de soldaten of bandieten zullen dan niet zo blij zijn als ze je zien. Je kunt de directe confrontatie aangaan of juist al sluipend je weg langs de vijanden proberen te vinden. Een directe confrontatie zal ook weer negatieve gevolgen hebben voor je relatie met de betreffende factie.
Deze eerder genoemde facetten zijn best interessant en het geeft het spel een bepaalde charme. Het is dan ook jammer dat veel systemen in GreedFall: The Dying World niet lekker werken of niet intuïtief zijn. Door de keuze van lineaire gebieden heb je niet heel veel bewegingsvrijheid om te gaan en staan waar je wilt. Hier is verder niets mis mee, maar het wordt wel vervelend als die beperkte bewegingsvrijheid ook nog eens gepaard gaat met de zogenaamde onzichtbare muren. Je kunt dus niet zomaar overal op klimmen of van een richel afspringen. Het kwam zelfs een keer voor dat we niet eens over een iets grotere tak van een boom konden stappen, maar er echt omheen moesten lopen.
Ook het managen van je inventaris is behoorlijk omslachtig en mist functionaliteit. Je kunt bijvoorbeeld niet een willekeurig stuk uitrusting vergelijken met wat een van de teamleden op dat moment draagt. Het is zelfs niet mogelijk om op een willekeurig moment uitrusting van een niet-actief teamlid bij diegene weg te halen om het aan een andere companion te geven. Daarvoor zal je echt eerst naar een kampement moeten om deze weg te kunnen halen. Het zijn vreemde designkeuzes die gewoon niet lekker werken.
Dan zijn er ook nog de nodige technische problemen. Na een wat langere speelsessie begint het spel het ineens zwaar te krijgen en komen er af en toe wat haperingen voor. Ook wordt het handmatig opslaan van je voortgang dan een behoorlijke uitdaging. Het kwam zelfs een keer voor dat onze savefile werd verwijderd, omdat het opslaan van de voortgang niet lukte. Na het nog een paar keer te proberen, lukte het gelukkig wel en waren we onze voortgang niet kwijt.
Tijdens de laatste preview-mogelijkheid was ons grootste struikelblok de keuze voor het gevechtssysteem en daar is tijdens het spelen van de volledige versie geen verandering in gekomen. Ontwikkelaar Spiders hanteert voor GreedFall: The Dying World het real-time with pause-principe. Je kan het spel dus pauzeren om je companions naar bepaalde plekken of vijanden te dirigeren en skills en gezondheidsdrankjes selecteren. Het maakt de combat een stuk trager en gevechten kunnen soms een behoorlijke tijd in beslag nemen, wat best vervelend is als je geen fan bent van dit systeem.
Gelukkig zijn er diverse moeilijkheidsgraden om in te stellen en heeft Spiders zogenaamde ‘profielen’ in het spel gestopt. Je kunt dus niet alleen voor de volledige tactische ervaring kiezen, maar je hebt ook de mogelijkheid om veel meer op de actie te focussen. De camera zoomt dan in op je eigen personage, maar je hebt verder wat minder tactische opties als je het spel pauzeert. Het derde profiel is een middenweg tussen deze twee stijlen. Wij zijn in ieder geval blij met de beslissing voor deze extra ‘profielen’, maar hadden liever gezien dat de ontwikkelaar bij de directe actie van het eerste deel bleef. Daar was namelijk weinig mis mee.
Helaas is het ontwikkelaar Spiders niet gelukt om onze twijfels weg te nemen en brengt de volledige versie zelfs nog meer problemen en omslachtige gameplay-elementen en -systemen aan het licht. We vinden het jammer, want net als het eerste deel heeft ook GreedFall: The Dying World toch zo zijn charme.
Voor deze review is GreedFall: The Dying World gespeeld op de Xbox Series. Het spel is verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc.
