Bellwright is een nieuwe game van ontwikkelaar Donkey Crew en uitgever Snail Games en schotelt je een Middeleeuwse open wereld survival-RPG voor. Een hele mond vol, maar dat is nog niet alles. Je moet namelijk ook steden bouwen, voorraden beheren, legers aansturen en ga zo maar door. Vaak zijn spellen die zich profileren als een manusje van alles heel middelmatig. Je kunt er wel veel doen, maar dan het is allemaal net niet geweldig. Wij zien liever spellen die zich op een of twee dingen focussen en dat goed doen, dan heel veel opties aanbieden en dat heel erg matig uitwerken. Is Bellwright zo’n spel waarbij meer vooral middelmatig is? We hebben onze manschappen verzameld en het voor je uitgezocht.
Doordat Bellwright zoveel verschillende genres bevat, zijn er nogal wat andere spellen waarmee je al snel een vergelijking kan maken. Denk hierbij aan Valheim, Kingdom Come Deliverance en Medieval Dynasty. Het achtergrondverhaal is redelijk simpel. Zo simpel zelfs dat je een wel heel erg korte intro hebt. Na het laadscherm zit je gelijk in de enorme speelwereld. Een stukje tekst dient als verduidelijking van wat er gebeurd is en wie je bent. Om eerlijk te zijn voelt dit een beetje goedkoop aan en we missen mooie cutscenes met indrukwekkende beelden om je mee het verhaal in te zuigen.
Je wordt ten onrechte van moord beschuldigd op de prins van het land, maar weet te ontsnappen. Uiteraard pik je dit niet en je besluit terug te keren naar de plek des onheils om je naam te zuiveren en uit te zoeken wie dan wel de moordenaar is. Het doel van het spel is dan ook om een nederzetting op te bouwen, volgers te vergaren en een grootschalige rebellie op te zetten tegen het huidige bewind. Door het bouwen van je dorpje trek je volgers aan die voor je willen vechten. Door te vechten merken andere dorpjes dat op en kun je zo vriendschappen sluiten. Zo wordt je alsmaar sterker.
De kern van de gameplay in Bellwright bestaat uit behoorlijk diepgaande survival- en verkenningselementen. Je vergaart allemaal grondstoffen, In het begin zijn dat takken, losse stenen en bessen, maar naarmate je meer verzamelt kan je nieuwe dingen maken. Denk hierbij aan bijlen en houwelen om jou het werkende leven te vergemakkelijken.
Een nadelig aspect van het spel is dat het maken van die dingen behoorlijk wat tijd kost. Maar daar heeft het spel wat op gevonden: je zet gewoon jouw volgers voor je aan het werk. Dit micromanagen van jouw dorpje werkt best goed. Het is fantastisch om te zien hoe jouw nederzetting langzaam maar zeker groeit. Steeds meer mensen komen er wonen, zolang jij maar zorgt voor genoeg huizen en dat je quests voor ze doet. Dit automatiseren zorgt ervoor dat jij een steeds meer zelfvoorzienend dorpje krijgt. In andere spellen blijft het vergaren van grondstoffen en het maken van spullen toch altijd wel een taak van de speler. Hier niet en je kunt dit echt met een gerust hart uitbesteden.
Met de huizen die je bouwt zorg je ervoor dat je nieuwe bewoners ook daadwerkelijk kunnen slapen. Maar voordat zij bij je willen komen wonen, zul je echt eerst wat voor ze moeten doen. Hier komt de herhaling om de hoek kijken. Er zijn veel, heel veel missies die je moet doen om roem en vertrouwen te winnen. Nadat je de eerste volgeling hebt gekregen zal je eerst twee keer zoveel roem moeten vergaren voor de volgende inwoner. Dit doe je dus door quests te doen en bandietendorpjes te vernietigen. Hier gaat echt heel veel tijd in zitten.
Ook heb je rekening te houden met zomer en winter en dat is echt een tof aspect van Bellwright. Elke keer dat je gaat slapen en wakker wordt helpt het spel je eraan herinneren dat er een seizoenswissel aankomt. En die maken ook echt verschil. In de winter is het kouder en groeit er minder eten, dus je kunt maar beter goed bevoorraad zijn als het weer omslaat. Dit zijn kleine dingetjes die het spelen zoveel rijker en meer immersie geven.
Helaas is het niet allemaal fantastisch. Het spel heeft bij ons regelmatig te maken met bugs. Sommige zijn grappig: Inwoners die vastlopen, slordige belichting, bomen die verdwijnen nadat je ze hebt omgehakt of gekke textures op dingen of personages, maar andere zijn game-brekend. Een keer moesten we opnieuw beginnen omdat er een foutje ingeslopen was die onomkeerbaar was. Het weer sloeg om en kwam er een opkomende mist. Na het praten met een NPC was heel het beeld mistig en zagen we niets meer. Alleen een herstart van het spel in een andere savegame hielp. Een andere keer liep zelfs onze PlayStation 5 helemaal vast. Dat is eigenlijk onvergeeflijk. Gelukkig was dit in het begin van het spel, dus er was nog niet veel verloren gegaan. Maar we kunnen ons voorstellen dat je daar minder blij van wordt als je al een aardig legertje om je heen verzameld hebt.
De besturing is ook niet om over naar huis te schrijven. Bellwright kampt namelijk een beetje met dezelfde ellende als Icarus: Console Edition. Het spel is ontworpen voor muis en toetsenbord en er zijn veel menu’s die best ingewikkeld in elkaar zitten. En alhoewel het niet zo slecht is als in Icarus, merk je ook hier dat de overzetting naar console niet helemaal soepeltjes is verlopen. De focus ligt namelijk meer op spelen met een controller en het voelt dan omslachtig aan om naar bepaalde items of dingen in het complexe menu te navigeren.
Bellwright een gigantisch groot spel, zowel in oppervlakte als in diepgang. Alles is te micromanagen, van zowel het vergaren als grondstoffen en het maken van spullen, als het bouwen van je dorpje en orders uitdelen aan de mensen die er wonen. Wat het spel heel erg goed doet is dat door de mensen goed te managen, er een deel micromanagement wegvalt. Daardoor hou je tijd en ruimte over voor de voor jou echt belangrijke dingen, zoals de gevestigde orde omvergooien. Jammer dat er wat spel-brekende bugs inzitten. Dat zorgt ervoor dat het voor nu geen hele goede score krijgt. Maar een slecht spel is het zeker niet en al helemaal niet voor het zachte prijsje van nog geen drie tientjes.
Bellwright is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, XBOX Series X|S en pc. Voor deze review hebben we het spel gespeeld op de PlayStation 5.
