review
Icarus: Console Edition

In Icarus: Console Edition kun je het spel, zoals de titel je belooft, herbeleven op de consoles. Op pc bestaat dit spel namelijk al een tijdje en is daar redelijk succesvol. In teams van maximaal vier personen kun je de onvergeeflijke, buitenaardse wereld Icarus verkennen, ontginnen en proberen bewoonbaar te maken. Maar je kunt dit zeker ook heel goed helemaal alleen doen. Je stort in ieder geval aan het begin van het spel neer op de vijandige planeet met helemaal niets. Aan jou de taak om vanuit niets iets op te bouwen en zo je voortbestaan te garanderen. Maar is dit dan ook leuk om te spelen, of is overleven eigenlijk alleen maar oersaai? Wij hebben het voor je uitgezocht.

Icarus is een maan ter grootte van een planeet die rond de gasreus Minos draait in het sterrenstelsel Proxima Centauri, op 4,2 lichtjaren van de aarde. Je kunt dus gerust zeggen dat het een pleuriseind weg is. Ergens in het jaar 2135 werd het te druk op aarde. De planeet werd al gauw als tweede thuis geselecteerd, omdat daar de omstandigheden het meest gunstig waren. Eenmaal daar stuiten we op exotische mineralen. Helaas voor ons was dat geen goed nieuws, want de buitenaardse mineralen zorgden ervoor dat wij de planeet niet meer bewoonbaar konden maken.

Maar de mensheid kennende hield ons dat niet tegen. Als in een soort off-world goudkoorts stroomden de mensen naar de kleine planeet. Jij bent dus een van de gelukszoekers, maar helaas krijgt jouw ruimteschip pech en stort je in een ontsnappingscapsule naar de oppervlakte van Icarus. Daar houdt het verhaal eigenlijk wel op. Je stort neer, het luik opent en een fantastisch mooie, maar zeer gevaarlijke wereld ontvouwt zich voor je. Want mooi is het spel zeker.

Maar voor het zover is zijn er nog wat dingen te kiezen. Allereerst maak je een personage aan. Hier gebeuren geen wereldschokkende dingen. Je kiest voor een generieke man of vrouw, plakt daar een stem aan en je kunt je astronautenpakje een kleurtje geven. Via een nieuw spel kun je kiezen voor drie dingen. In Open World word je ergens naar keuze gedropt en is het de bedoeling dat je zo lang (en liefst zo comfortabel) mogelijk blijft leven. De weersomstandigheden en de lokale flora en soms megagrote fauna helpen je daar niet bij. Je krijgt daarnaast honger en dorst en begint echt vanaf nul.

Gelukkig liggen er kleine stenen en takken voor je op de grond die je gelijk kunt oppakken. Als je daar genoeg van in je inventaris hebt, maak je jouw eerste gereedschap. Met dat provisorische gereedschap kun je wat grotere dingen bewerken. Denk aan grote stenen die je met jouw pikhouweel kunt mijnen en bomen die je kunt omhakken. Zo vergaar je meer grondstoffen, waarmee je meer dingen kunt maken. Niet alles is gelijk te maken, maar speel je vrij. Door dingen te doen stijg je in level. En voor elk level wat je omhoog gaat, krijg je punten. Deze kun je inzetten op jouw zogeheten Tech Tree. Dus: hoe meer dingen je doet, hoe meer dingen je kunt maken, enzovoort.

Vind je dat allemaal te vermoeiend? Geen probleem. Dan kun je naast een open wereld ook kiezen voor specifieke missies. Olympus en Prometheus zijn gelijk beschikbaar, maar de derde, Styx, zit achter een betaalmuur. Deze expansion komt later beschikbaar op console, maar is nu voor pc al beschikbaar. Kies een missie en er opent een hele rits aan specifieke doeleinden die je kunt proberen te behalen. Althans, die speel je wederom vrij naarmate je meer speelt. Dit verhoogt de replaywaarde wel, want in plaats van dat je in een constante open wereld leeft, werk je nu toe naar bepaalde doelen. Je kunt de missies op drie verschillende moeilijkheidsgraden spelen, waarbij je op makkelijk de helft minder beloningen ontvangt en op moeilijk twee keer zoveel mag ontvangen.

Hoe dan ook; dat klinkt als heel veel mogelijkheden, en dat klopt ook… deels. Want als je het spreekwoordelijke puntje bij het paaltje zet, dan blijft het in de kern hetzelfde. Je strandt ergens en begint vanaf nul items te vergaren, om zo meer items te kunnen maken, om zo betere en sterkere items te kunnen vergaren. Ergens trekt ons dit spel en het systeem wel, het is echt heel tof om te kijken of je ergens kunt overleven.

Icarus: Console Edition is daarnaast ook echt ontzettend moeilijk. Je wordt niet bij de hand genomen en je moet het allemaal lekker zelf uitzoeken. De eerste keren gingen we dan ook grandioos dood en het duurde zeker wel een paar dagen eer we doorhadden hoe we snel aan zuurstof konden komen. Er is wel een naslagwerk die je kunt raadplegen, maar dat is echt een boekwerk van jewelste, waar je niet altijd even logisch dingen kunt terugvinden.

Dit spel is een een op een port pur sang van de pc-variant. Met een muis en een toetsenbord tot je beschikking is dat geen probleem, maar de meeste consolespelers zitten toch het liefst op de bank met een controller in de hand. En daar schiet het menu en de verschillende handelingen toch echt dramatisch te kort. Navigeren gaat heel erg omslachtig en vervelend. Het is jammer dat ontwikkelaar GRIP studios niet wat meer de vertaalslag naar controllers heeft gemaakt. Dit kost punten, want het werkt heel vervelend. In het begin kun je deze tekortkoming nog wel door de vingers zien, maar naarmate je meer vrijspeelt en dus heel veel in de menu’s rondzwerft, merk je hoe vervelend het is.

Helaas is het spel ook niet zonder bugs. In de openingsscène als je in je pod naar beneden stort, kun je al op het vierkantje drukken om op te staan. Maar dan spawn je gelijk uit het toestel en val je jouw onvermijdelijke dood tegemoet. Als je dan wel kunt blijven zitten, zijn er clippingproblemen met de resources die je uit bomen en stenen verkrijgt. De bomen vallen bijvoorbeeld met veel geweld om, om dan vervolgens in de wereld te verdwijnen. Het gebeurde regematig dat we een aantal planken zo misliepen. Heel vervelend als je net een melding krijgt dat er een storm op komst is en jij dus met een deadline zit.

Ook verdwenen regelmatig spullen uit onze inventaris als we uit het menu terug naar de speelwereld gingen. Items om te overleven verdwenen in het niets. Heel frustrerend. Dieren die vastzitten in de omgeving is helaas ook geen uitzondering. Regelmatig liepen dieren vast tussen rotsen en/of bomen en een enkele keer konden we het gesneuvelde dier niet slachten omdat het net op een onbereikbare plek was neergevallen. Dit zorgt er al met al voor dat het spelplezier van korte duur is. Nu zou het best kunnen dat de ontwikkelaar met bugfixes komt. Alleen hopen we ook van harte dat ze met een nieuw, versimpeld besturingssysteem komen. Dan zou het best wel eens een topspel kunnen zijn. Maar tot die tijd is het in ieder geval op consoles niet echt een aanrader.

Icarus: Console Edition komt op 23 maart uit op PlayStation 5 en Xbox Series X|S. Voor deze review hebben we het gespeeld op PlayStation 5.