Omdat Netflix naar Nederland komt, is het de moeite waard om te kijken naar de serie die ze nieuw leven inbliezen: het vierde seizoen Arrested Development.
Na een stilte van zeven jaar kreeg het spijtig afgelaste Arrested Development dankzij Netflix een nieuwe kans op leven: een vierde seizoen en een speelfilm. Netflix haakt op geniale wijze in op de laat ontluikende digitale TV-markt. Met de eigen productie van het exclusieve House of Cards gaf het bedrijf een visitekaartje af en met de dankbare wederopstanding van Arrested Development wordt tegelijk veel sympathie gewekt.
Dat hele seizoenen al vanaf dag 1 te bekijken zijn, is een meesterslag. Elke week een aflevering is niet hoe de moderne kijker een serie volgt. Nee, tegenwoordig kijken we met onze eega in bed, of op de bank, in weekendse marathonsessies hele seizoenen achter elkaar. Het lijkt alsof Netflix een van de weinige dienstverleners is die daadwerkelijk in dienst staat van de kijker.
Vergelijkbaar is het zeer gestroomlijnde digitale aanbod van HBO GO, maar dit is nog steeds alleen in combinatie met een televisiepakket; een onnodige keten die de dienst ondermijnt. Hoewel Netflix hier later de markt betreedt, heeft het al een streepje voor.
Arrested Development vertelt de tragiek van de disfunctionele maar eens rijke Bluth-familie, die door hun eigen onkunde, antipathie en aanhoudend bedrog in financieel zwaar weer komen. Het is vervolgens aan Michael (Bateman), jongste zoon en met een messias-complex, om de familie bijeen te houden. Dit seizoen staat de serie bol van verwijzingen naar de (veelal Amerikaanse) kwesties en cultuur van onze tijd, zoals de ingestorte huizenmarkt en het verrotte bankwezen, politiek opportunisme, Entourage, immigratie en sociale media. En struisvogels?
Het vierde seizoen bestaat uit 15 afleveringen en kampte met enkele logistieke problemen. De cast had na de stop van de serie genoeg tijd om andere projecten na te jagen en sommige acteurs (Michael Cera, Jason Bateman, Jeffrey Tambor) genoten succesvolle carrières. Blijkbaar was het lastig om voor dit seizoen de agenda’s op één lijn te zetten. Een aantal van de acteurs duiken maar enkele afleveringen op en van gezamenlijke scènes is nauwelijks te spreken. Vooral het volwassen moederskindje Buster (Tony Hale) is het overgrote deel van de serie simpelweg afwezig.
Om deze reden worden de individuele afleveringen steeds gedragen door één van de hoofdpersonen, wiens verhalen samengeweven worden met die van de anderen, tot er geleidelijk een gelaagd politiek spelletje vol afgunst en listen zichtbaar wordt. De complexiteit van het plot is aanvankelijk lastig te volgen en komt maar moeizaam op gang. Zeker de eerste vier afleveringen hebben te lijden onder een heel lage grapdichtheid en teveel vertelling van producent Ron Howard (die nu ook in de serie speelt, maar om onverklaarbare redenen zichzelf in de derde persoon benoemt). Waar de eerste drie seizoenen nog meesterlijk gestructureerd waren, heeft seizoen vier meer moeite met het vinden van een aangenaam tempo.
Maar de trouwe kijker wordt beloond, zoals het de serie betaamt. Wanneer de puzzelstukjes meer op hun plaats vallen en de ruimte wordt opengebroken voor meer van de zwarte, terugkerende humor waar de serie om bekend staat, is de lol weer als vanouds. Het is nooit vervelend om meer te zien van Gob, de muslukte goochelaar, Tobias, aspirant-acteur en in de kast verscholen ‘never-nude’, en Lucille, mater familias en Machiavelli’s tweelingzus. Aan sommige acteurs is de lange pauze wel te merken: hoewel Michael Cera (Juno, Scott Pilgrim, Superbad) nooit een dag ouder lijkt te worden, is zijn nichtje Maeby (Alia Shawkat), waarmee hij een losse, incestueuze verhouding erop na houdt, dat duidelijk wel. Hetzelfde geldt voor haar moeder Lindsey (Portia De Rossi), die de vergane jaren geprobeerd heeft glad te strijken. Dit doet verder niets af aan hun spel, dat vooral ná het begin op gang komt.
Het is even doorbijten, maar Arrested Development is nu nog steeds het grappigste op TV (ofwel, je beeldscherm). Het wordt nooit vermoeiend om te zien hoe de familie Bluth elke mogelijke kans op geluk en succes saboteert met egoïsme en pure stommiteit. De typische humor van de serie is gelaagd en herhalend, dus trouwe fans worden steevast beloond. Hoewel ongetwijfeld de helft van de grappen en verwijzingen aan je voorbij zullen gaan, blijft er meer dan genoeg over om om te lachen.
Je houdt er niet van dat op willekeurige momenten in de serie een Facebook-notificatie klinkt (de meest sadistische grap), waardoor je verwoed tussen je tabbladen speurt om een chatbericht te vinden, maar niemand heeft je aangesproken. Niemand. Geen zorgen, in je eenzaamheid is er altijd nog Arrested Development.
