Je favoriete regisseur is net als je favoriete basisschooljuffrouw of Sinterklaas: ze zijn prachtig, perfect en hebben altijd gelijk. Bovenal staan ze altijd klaar voor je. Daarom is er dag 26.
Een nieuwe film zien van Wes Anderson is net als een afspraakje hebben met iemand op wie je smoorverliefd bent: je weet dat het niet uitmaakt wat er gezegd wordt, omdat je de ander toch wel geweldig vindt. Met een beetje geluk word je na een tijdje wat kritischer en blijken je blinde plekken dan niet onoverkomelijk te zijn. Voor Andersons stijl was ik al eerder gevallen, maar met The Grand Budapest Hotel bevestigt hij zijn kracht. Elk shot is sprookjesachtig, de muziek is mooi, de personages theatraal. Al die precisie straalt heel veel liefde voor het medium uit en beheersing van een kunst. En net als de vele acteurs die Anderson aan zich heeft verbonden (o.a. Owen Wilson en Bill Murray) krijg ik kriebels in mijn buik van de werelden die hij schept.
Hoewel ik Mulholland Drive en Blue Velvet sterker vind, ligt van alle films van David Lynch Eraserhead veruit het nauwst aan het hart. Waarschijnlijk omdat dit ook Lynchs meest persoonlijke film is. De smerige beeldpoëzie en industriële soundtrack zijn geweldige, maar voornamelijk het overheersende gevoel dat je ergens schuldig aan of verantwoordelijk voor bent, zonder te weten wat het precies, heeft me altijd zeer aangesproken in deze film. Herkenning door vervreemding.
Todd Solondz maakt vreselijke films. Zijn personages zijn stuk voor stuk walgelijk en onuitstaanbaar. Hun samenspel is al helemaal tenenkrommend. Maar deze bewuste walging geeft zijn films juist zo veel aantrekkingskracht. Happiness (met een glansrol voor wijlen Philip Seymour Hoffman) is waarschijnlijk zijn bekendste, maar Welcome to the Doll House is het schoolvoorbeeld van zijn stijl. Niemand in de film kent geluk of verdient het en hoewel ze mijn sympathie eigenlijk niet verdienen kan je alleen maar medelijden voelen voor wat Solondz zijn personages aandoet.
