"Voor lange tijd afscheid nemen van je vader is voor een kind één van de ergste dingen die voor te stellen is. Vooral als het moet vanwege een gevaarlijke missie in het buitenland. Kus is meeslepend en laat vanuit het perspectief van een kind zien hoe deze het vertrek van zijn dierbare ziet."
"De vervreemding van L'Amour est un Crime Parfait is subtiel: geen rigoreuze dwaalsporen en vergezochte twists, maar eerder een sluimerend gevoel dat er zaken niet in de haak zijn en dat er iets aan de kijker ontgaat. Dit groeiende gevoel van ongemak wordt nog eens weerspiegeld in het wit van de sneeuw en de hypermoderne universiteitsgebouwen. Hoewel het verhaal en de bijbehorende ontknoping een beetje cheesy en voordehandliggend zijn, worden ze dusdanig gebracht dat ze niet verduidelijken maar eerder mystificeren. De keuze van de gebroeders Larrieu om minimaal te vervreemden en niet voor effectbejag te gaan is enerzijds de kracht van de film, maar maakt deze ook moeilijk te peilen en zal daardoor de nodige kijkers afschrikken."
"Soms zijn de teksten wat ongeloofwaardig voor voicemailberichten, maar dat verlet niet dat Sinke en Burger met After the Tone met dit experiment in minimalisme een ge(s)laagd drama hebben weten te creëren. Onbeantwoorde voicemails, onbeantwoorde vragen: veel blijft in het ongewisse, maar de groeiende wanhoop die uit de stemmen spreekt is overtuigend en Onno en zijn omgeving krijgen gaandeweg steeds meer gestalte. Ik zou de filmmakers alleen nog willen bellen om te vragen waarom ze de titel verengelst hadden - Na de Piep klinkt toch veel leuker - maar ik vrees dat er niet wordt opgenomen."
"Hoewel Peter Gabriels pathetische Bowiecover 'Heroes' in de aftiteling anders doet vermoeden, is dit marinierskwartet niet meer dan een in het nauw gedreven katten die zich een weg uit de penarie moeten schieten. Waarom is Lone Survivor dan zo'n typisch 'verhaal dat verteld moet worden' (de tagline is 'Live to tell the story')? Het is een knap staaltje krijgskunst dat deze militairen weerstand weten te bieden tegen zo'n overmacht (al lopen de getallen over het daadwerkelijke aantal nogal uiteen), maar behalve de steun vanuit het Afghaanse dorp getuigt het verhaal weinig van menselijkheid. Veel eerder is Lone Survivor een wervingsfilmpje over deze stoere jongen1s. 'Zorg dat je erbij komt, bij de marine', Dorus zong het al in 1958. Tegenwoordig wordt voor zo'n boodschap twee uur uitgetrokken."
"Andrew Scott (Jake) laat zien dat hij zich goed heeft weten in te leven in zijn rol en komst al autist geloofwaardig over. Met mooie en stille beelden laat Rob Brown zien dat voor sommigen het leven genoeg biedt als ze in hun eigen element zijn op hun eigen stukje wereld. Dat de wind op het strand en het geluid van de golven op de achtergrond genoeg is."
"Polanski weet wederom met een klein decor, weinig acteurs en sterke dialogen te overtuigen en een meeslepende en boeiende film neer te zetten. De twee acteurs zijn uitstekend gecast en kunnen op wonderbaarlijke wijze veranderen van emotie en houding. Toch blijft de film niet echt hangen, mede door zijn kleine opzet. Waarschijnlijk zal het stuk overtuigender zijn op de echte toneelplanken in plaats van op het grote doek."
"Wat de film toch nog redt is de moraal van het verhaal. De zichtbare passie van de filmmakers en acteurs voor het fenomeen van kunst en cultuur, en de blijvende waarde daarvan, spat van het scherm. Kunst heeft een intrinsieke waarde voor een maatschappij en mag daardoor ‘gered’ worden. De film is geen hoogvlieger, maar dat is toch een mooie boodschap."
"Niet om de vormgeving te kort te doen, maar ondanks de lieflijke invulling en mooie, indrukwekkende muziek is er weinig fascinerend aan The Tale Of Mr. Rêvus. Het met een sterk accent ingesproken verhaaltje spreekt amper tot de verbeelding en ook de monsters en huizen zijn al eerder langsgekomen."