Archief

Linda de Mol werkt aan Gooische Vrouwen 2

Column: Wat moeten we met de The Hobbit-trilogie?

Tanta Agua

"Tanta Agua is geen diep drama, biedt nauwelijks actie, maar een kroniek van verveling en kleine ongemakken. Het geloofwaardige spel van dit doorsneegezin maakt de situatie erg invoelbaar voor iedereen die geen groots en meeslepend leven leidt. De kracht van de film vloeit voort uit de herkenbaarheid van de situatie en de empathie die de karakters, ondanks hun gebreken, oproepen. Juist het uitblijven van sentimentaliteit en grootse gebaren maakt het speelfilmdebuut van Guevara en Jorge zo menselijk en sympathiek."

Win een jaar lang films van Entertainment One Benelux

The Last Exorcism Part II

"Door het gebruik van de documentairestijl bij het eerste deel kwam The Last Exorcism nog weg met de recyclemolen van horrorconventies. The Last Exorcism Part II is het tegengestelde van zijn voorloper: een tegenvaller op een succesje dat achteraf gezien misschien niet eens een succes had mogen zijn. Het is een voorspelbare, goedkope en zelfs saaie film geworden en heeft als enkel doel geldklopperij."

Homefront

"Homefront biedt muffe actie en dito tranentrekkerij. Was het allemaal wat heftiger aangezet geweest, dan was het misschien nog te pruimen. Nu is het echter een actiefilm op de automatische piloot."

Win één van drie The Hunger Games: Catching Fire pakketten

Omar

"Omar lijkt een protest te zijn tegen een conflict dat nooit opgelost lijkt te worden. Toch wordt het terrorisme niet goedgekeurd in de film en is het hoogstens bijzaak om een veel breder verhaal te kunnen portretteren: een wereld die steeds benauwder wordt. Een gevecht om vrijheid, onmogelijke liefde en een land dat ondanks beperkingen ziet te overleven."

Win Dark Skies op Blu-Ray of DVD

Locke & Key-serie zit film in de weg

Eerste video van Noah

Grand Central

"Volgens regisseuse Rebecca Zlotowski was het verhaal waarop de film gebaseerd was, La Centrale van Elisabeth Filhol, niet visueel genoeg en moest er een liefdeslijn doorheen getrokken worden. Achteraf is dit zonde: het liefdesverhaal zelf is te clichématig en heeft te weinig om het lijf om écht te boeien. Terwijl de vervreemding van de kerncentrale en het onderlinge contact tussen de collega’s verder uitgebuit had kunnen worden. Zlotowski weet, in combinatie met Rob en het futuristische maar toch herkenbare decor van de kernreactoren, een poëtische en dromerige audiovisuele stijl te creëren, maar narratief gezien is het brol."