review
Reanimal
Conclusie
Reanimal is een ontzettend tof spel. Het barst van de sfeer en de omgevingen zijn om van te smullen. Je voelt je echt een klein, hulpeloos figuur in een nachtmerrie-achtige omgeving waar je alleen van kunt dromen. Helaas zijn er flink wat bugs waarvan er eentje zo heftig is, dat we helemaal opnieuw moesten beginnen. Dit zorgt ervoor dat we er geen vijf sterren aan kunnen hangen.Het spel Reanimal is gemaakt door de ontwikkelaar Tarsier Studios. Deze mensen zijn ook verantwoordelijk voor het eerder uitgebrachte Little Nightmares en Little Nightmares II. Je kunt dit spel het beste zien als een indirect vervolg. Door een overname is de ontwikkelaar namelijk ondergebracht bij een andere uitgever. De rechten van de naam Little Nightmares blijft wel bij de oorspronkelijke uitgever, Bandai Namco. Onder de nieuwe uitgever Embracer Group gaat Tarsier Studios lekker verder, alleen niet meer onder die naam dus. Ze hebben een nieuwe IP gemaakt: Reanimal. Zou dit net zo fantastisch zijn of heeft de ontwikkelaar een verkeerde afslag genomen? Wij weten het. Lees gauw verder.
In Reanimal volg je de reis van een broer en zus in een nachtmerrie-achtig landschap, waar zij op zoek zijn naar hun vermiste vriendjes. Te land en ter zee ga je op zoek in de meest duistere hoeken en gaten van het bizarre land. Maar je bent er niet alleen. Grote, misvormde figuren, onherkenbare gruwelen en glibberige slangen die nog het meest op lege mensomhulsels lijken zijn maar een greep van de creaturen die je op je pad tegenkomt. Je hebt je nog nooit zo klein gevoeld.
Wie Little Nightmares kent, weet precies waar we het over hebben: dat spel raakt een gevoelige snaar. Je zit niet naar een klein figuurtje te kijken, je vóelt je echt een klein persoon als je dat aan het spelen bent. Zo ook in Reanimal. Kasten zijn torenhoog, gewone keukenramen zijn onbereikbaar. Deuren kun je een klein stukje openen om er dan snel doorheen te glippen voordat ie weer hard dichtvalt. Luiken kun je alleen met z’n tweeën tegelijk openen. Die kleine dingetjes in het spel maken het dat je je klein, miezerig en hulpeloos voelt. Dat unheimliche gevoel bekruipt je, bijt zich in je vast en laat niet meer los zolang je aan het spelen bent.
Wat dat betreft merk je dat je met dezelfde ontwikkelaar te maken hebt. Reanimal is qua opzet precies hetzelfde. Het is dan ook lastig om die vergelijking niet te maken. Maar waar Little Nightmares met het laatste, derde deel een beetje de plank misslaat en het een stuk minder eng is, gaat Reanimal weer terug naar de basis. Dat spel is behoorlijk duister, zijn de monsters echt eng en voel je je nog nietiger dan eerst.
Die duistere omgevingen creëren een sfeer waar je u tegen zegt. De onderdompeling is groot en wij adviseren ook om dit spel met een koptelefoon op te spelen. Onze speelsessies op de Steam Deck waren prima te doen. Er was hier en daar een framedrop te merken, wat aangeeft dat de handheld van Valve al een dagje ouder aan het worden is, maar over het algemeen speelt het spel er soepeltjes op. Maar zorg er in ieder geval voor dat het geluid hard staat en de lichten gedimd. Dan heb je een ervaring die je nekharen doen rijzen.
Behoorlijk veel lofzang dus. Helaas is het niet allemaal fantastisch. Halverwege het spel liepen wij tegen een gameplay-brekende bug aan. Een achtervolgingsscène konden wij niet succesvol voltooien, omdat de personages tegen een onzichtbare muur liepen. Wij werden elke keer ingehaald omdat we niet verder konden komen. Het leek er even op dat we naar een andere oplossing moesten zoeken, maar er was niets te vinden. Na een complete herstart van het spel, waarbij we dus een nieuw spel startten, konden we wél de weg afrennen in dezelfde achtervolgingsscène.
Daarnaast waren er veel problemen met botsende spelelementen. Het gebeurde regelmatig dat we vast kwamen te zitten in bomen, bosjes of andere dingen uit de omgeving. Soms helpt springen en/of snel heen en weer bewegen. Soms moesten we een checkpoint herladen. Gelukkig slaat het spel regelmatig op, zodat we nooit echt ver terug de tijd in hoefden te gaan. Storend is het wel.
De camerastandpunten zijn niet altijd even lekker. Door de 2,5D-positie lijkt het alsof je diepte ziet, maar je ziet het niet echt. Daardoor liepen we soms een afgrond in of sprongen we ergens af waarvan we dachten dat dit de bedoeling was, maar waarbij we dan wel onze dood tegemoet sprongen. Gelukkig is doodgaan niet zo erg. Je hebt geen levensbalk of een aantal levens die afnemen zodra je doodgaat. Dit zorgt ervoor dat het spel best een groot trial-and-error-gehalte heeft. Net zo lang blijven proberen totdat het lukt of je weet hoe het moet.
Reanimal is dusdanig tof dat je gewoon lekker ouderwets kunt gruwelen van de fantastische monsters en dito omgeving. Maak je niet druk om levens en zoek lekker op jouw eigen tempo uit wat je moet doen en hoe je de puzzels op moet lossen. Door de bugs die er nu in zitten, kunnen we het spel gewoonweg geen perfecte score geven. Maar de fouten zijn er wel uit te strijken in toekomstige updates. Hopelijk luistert Tarsier Studios naar de feedback van de spelers van hun product. Dan zijn wij zeker bereid om onze mening te herzien.
Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review hebben wij het gespeeld op pc.