In een wereld waarin de hedendaagse spellen niet alleen grootser en meeslepender zijn, maar ook honderden uren aan speelplezier moeten bevatten, is het best verfrissend om soms een spel te mogen spelen dat dit niet heeft. Insomniac’s Marvel’s Wolverine is daar een mooi voorbeeld van. Het internet is namelijk zeer verdeeld over hun meest recente spel, waarbij het lineaire aspect daarvan een negatieve lading krijgt. Wij moeten zeggen dat we er stiekem best wel positief over te spreken zijn. Maar we lopen op de zaken vooruit.
In Marvel’s Wolverine speel je als de titulaire superheld. Je krijgt in dit spel geen uitgebreide personage-ontwerper waar je je uren in kunt verliezen; je speelt simpelweg als Logan. Niet dat dit saai is, want de beste mutant heeft namelijk een roerig verleden. De meeste mensen kennen hem als personage in de X-Men-films en de solo spin-offs, uitgebeeld door Hugh Jackman. Daarin is hij een waardevol, ietwat chagrijnig lid van de X-Men, maar Wolverine heeft een duister verleden.
Hij weet zelf niet eens meer goed wie hij echt is, en hoe hij was voordat het adamantium hardhandig om zijn skelet werd gewikkeld. Dat is een vage, bloedrode waas. De liefhebbers van de Marvel strips weten immers ook dat hij onder andere lid was van The Avengers, Alpha Flight en X-Force. En uiteraard heeft hij ook lange tijd solo rondgezworven, waarbij hij onverschrokken de meest tot de verbeelding sprekende tegenstanders het hoofd heeft geboden.
Maar in Marvel’s Wolverine volgen we de held in Team X en het Weapon X-programma. Hierbij moet wel vermeld worden dat de ontwikkelaar een eigen draai geeft aan de bestaande feiten. De personages die in het spel voorbijkomen zijn allemaal bekenden (en minder bekenden) uit het Marvel Universum, maar ze spelen niet allemaal de rol die je verwacht.
Om dit te bewerkstelligen heeft ontwikkelaar Insomniac het spel laten afspelen in Earth-1048. Deze realiteit in het Marvel Multiverse, de plek waar meerdere universums tegelijkertijd naast elkaar kunnen bestaan, is speciaal verzonnen voor de ontwikkelaar. Die baseert al hun spellen op dat specifieke universum en kunnen daarom dus hun eigen draai geven aan de verschillende avonturen (denk hierbij aan spellen zoals Marvel’s Spider-man, Spider-Man: Miles Morales en Spider-Man 2). In dit universum is Nathaniel Essex bijvoorbeeld de leider van Team X en leidt hij hun als een soort wandelende Professor X. In de strips is hij ook wel bekend als Mr Sinister, de vaste vijand van de X-Men. Maar dat is dus in een andere realiteit. Handig!
Het verhaal is een dolle rit, doorspekt met massa’s lek geprikte lijken. De iconische klauwen van Wolverine zitten daar niet voor de lol en hij gebruikt ze maar al te graag. Nathaniel Essex rouwt nog steeds om zijn vermoorde vrouw. Zij liet per ongeluk zien dat ze mutanten-gaven heeft, iets wat nog steeds op een hoop onbegrip stuit. Essex hoopt en vecht voor een wereld waarin mutanten en mensen vredig naast elkaar kunnen leven.
Aan de andere kant heb je Bolivar Trask. Deze man heeft het tot zijn levenstaak gemaakt om alles wat maar enigszins muteert hardhandig de kop in te drukken. En in al deze chaos loopt Logan rond met onverwerkte trauma’s, zijn er romantische ontwikkelingen met Jean Grey en worden de scheurtjes in de samenwerking met het team steeds duidelijker. Maar ja, wat wil je als Sabretooth jouw teamgenoot is? We zullen verder niet veel van het verhaal verklappen, want dat is met recht het sterkste element van dit spel. Dit ervaar je het beste zelf en zonder voorkennis.
In het begin komt het spel wat traag op gang. Je hebt maar een paar basisbewegingen, die al heel snel repetitief aanvoelen. Maar naarmate het spel vordert, krijg je meer en krachtigere aanvallen tot je beschikking, wat het vechten met Wolvie ontzettend tof maakt. Waar het gros van de tegenstanders als kanonnenvoer aanvoelt, zijn de baasgevechten telkens kleine hoogtepuntjes waar je goed op moet letten.
Tijdens het vechten heb je een meter met drie standen. Deze representeren de rage-meter. Hoe voller die is, hoe roder het wordt voor je ogen. En eenmaal actief wordt het beeld zwart-wit en hak en scheur je je arme tegenstanders letterlijk uiteen. Dit zijn de momenten die ontzettend bruut zijn, maar o-zo bevredigend.
Het verloop van het verhaal is behoorlijk lineair. Je loopt in een level nog net niet in een rechte lijn van a naar b, waarbij er (letterlijk) zo goed als geen ruimte is voor ontdekking. Toegegeven, je kunt dit als een negatief iets zien; er is bijna geen herspeelbaarheid met een aanpak zoals dit. Eenmaal uitgespeeld, is het klaar. Insomniac heeft met de Spider-Man-reeks al laten zien dat het groot, groter, groots kan. Een grote open wereld waarin je de buurtsuper kunt spelen, dat spel is dan ook fantastisch. Maar ga Spidey niet vergelijken met Wolvie; dat zijn gewoon twee hele andere superhelden. En dus zijn wij van mening dat een kort en zeer krachtig superheldenverhaal hier in deze context prima past. Daarnaast heeft niet iedereen dezelfde zeeën van tijd; een kort en krachtig verhaal is daar niets mis mee.
Er sluipen wel wat kleine foutjes in Marvel’s Wolverine. Personages die niet goed gepositioneerd staan in het begin van een cutscene en naar hun plek zweven. Soldaten die ineens omhoog zweven en dan op de eerste etage staan, clippingproblemen met armen en haren in de verschillende spandex-pakjes. We hebben het allemaal voorbij zien komen. Gelukkig geen spel-brekende situaties, we konden er wel om lachen.
Na zo’n twintig uur heb je jezelf er wel doorheen geklauwd. De verzamelaar kan dan nog een ronde doen, eventueel op een wat moeilijker standje, voor de laatste flessen whisky of de net iets snellere run-door-een-hoop-vijanden-heen, maar meer ook niet. Maar dat is helemaal prima. Wat ons betreft heeft Wolverine helemaal geen grote, open speelwereld nodig. Een goed verhaal waarin zijn tot nu toe zeer gekwelde leven voorbijkomt, spreekt zoveel meer tot de verbeelding. Als je jouw verwachtingen bijstelt en langs de kleine foutjes kunt kijken, heb je een kort, maar zeer spectaculair spelletje dat prima in de gedachtengoed van de Canadese mutant past.
Marvel’s Wolverine is nu exclusief verkrijgbaar voor PlayStation 5, alwaar we het spel ook voor deze review op gespeeld hebben.
