Recensie: Borgman
"Borgman is allesbehalve rechtlijnig: de symboliek (Borgman die als demon op de borst van een slapende Marina gaat zitten, een terugkerend hondenmotief) is enigmatisch, de dialoog is eerder een impressie dan een voortstuwing van het narratief en er wordt gespeeld met diëgetische werkelijkheid en droom. Toch is de film geen tabula rasa waarop iedereen zijn eigen betekenis kan projecteren. Wat centraal lijkt te staan is de constante dreiging van de Ander, die niet alleen in de boze buitenwereld voorkomt maar ook sluimert in je naasten en in jezelf. Borgman is een merkwaardige, onveilige en diabolische film en een nieuw, gitzwart hoogtepunt in het oeuvre van van Warmerdam."