review
High on Life 2

Tijdens gamescom 2025 kregen we de kans om al met een hoofdstuk van High on Life 2 aan de slag te gaan en waren we al erg tevreden over de bizarre wending die het spel kreeg. Recent mochten we met de volledige game aan de slag en in deze review kan je dus onze indrukken lezen over andere onderdelen van deze bizarre en knotsgekke game.

Zonder al te veel in onze preview-beleving te duiken en weinig spoilers te geven voor onze review, vonden we het vooral heerlijk idioot en knotsgek, precies wat het eerste deel zo leuk maakte. Tegelijkertijd werd de absurditeit nog maar eens met 300% omhoog geschroefd, want er gebeurden zoveel vreemde zaken dat we verbijsterd en toch geïntrigeerd waren om verder te spelen. Hadden we de ene idiote situatie achter de rug, kwamen we alweer in de volgende terecht, waardoor we telkens dolgraag wilden weten hoe ze dit in hemelsnaam nou logisch in een game zouden wegwerken.

Als je het eerste deel gespeeld hebt, weet je precies waar we het over hebben. De bloederige, volwassen en idiote insteek van High on Life 2 geeft je ook nu een vreemde trip door een buitenaardse wereld met een flinterdun verhaal als excuus om extreme gameplay te verwerken. Toch weet het verhaal dermate te interesseren dat het je blijft trekken om te ontdekken wat er achter het geheel zit. Zonder al te veel te verklappen: mensen worden gebruikt om medicatie te ontwikkelen die de aliens willen legaliseren, terwijl jij dit probeert te voorkomen.

Wat echt anders is in het tweede deel, is de vervanging van de sprint-mogelijkheid. In plaats van zelf rond te rennen gebruik je nu een skateboard om sneller bij je doel te komen. Dit opent weer nieuwe mogelijkheden. Zo kan je bijvoorbeeld tegen de muur op skaten en het board in het gezicht van je vijanden planten. Dit maakt het geheel een stuk dynamischer en lijkt qua flow in gevechten op dat van bijvoorbeeld de recente Doom-spellen. Dat gecombineerd met dat je vijanden ook kan executeren met Knifey, je trouwe, pratende mes, maakt die vergelijking nog duidelijker.

Ondanks je later meer wapens krijgt die je ook kan upgraden, blijft High on Life 2 in de kern wel vaak hetzelfde. In het gros van het spel verplaats je je van plek A naar plek B terwijl je hordes aan relatief dezelfde vijanden afknalt tot het volgende gekke moment zich voordoet. Dat is in het begin niet direct storend omdat je nog veel hoort en ziet over deze rare wereld, maar later zijn er wat momenten van eentonigheid.

Daarnaast is de algemene hub-wereld interessant om doorheen te lopen, maar weinig uitnodigend om echt op ontdekking te gaan. Vanuit deze plek start je vaak je avonturen voor je het volgende doelwit hebt gevonden, maar buiten je doel om is er weinig reden om van het pad af te wijken. Dat is een probleem wat zich gedurende de gehele game eigenlijk wel voordoet. De werelden zijn soms erg groot en de game stuurt je wel richting het einddoel, maar laat je ook vrij om andere dingen te doen in bepaalde gebieden. Het is dan wel jammer dat je niet veel meer dan een verborgen kaart of wat extra geld vindt en dat geeft je dus niet echt een reden om op ontdekkingstocht te gaan. Het haalt ook enorm de flow uit de game.

Dit maakt High on Life 2 vooral veel van hetzelfde en dat vinden we niet iets slechts, want het druipt van de absurditeit. Waar ze in het eerste deel soms nog ietsjes voorzichtig mee zijn geweest, is hier volledig losgeslagen en daardoor werkt het allemaal nog beter. Met de enorme hoeveelheid gekkigheid die de makers in het spel hebben gestopt, is het nog leuker om door te blijven spelen en zo te ontdekken wat achter de volgende hoek zit. Daar staat tegenover dat je wel veelvuldig dezelfde type vijanden aan het afknallen bent, maar de vele bizarre momenten die je meemaakt maken dat meer dan goed. Net zoals in het eerste deel ligt de focus ook nu vooral op de bizarre trip die je meemaakt en de gameplay kan daardoor een beetje eentonig worden.

High on Life 2 is voor deze review gespeeld op de PlayStation 5. Het spel is ook verkrijgbaar voor Xbox Series X/S en pc.