review
Resident Evil Requiem

Deze maand viert de Resident Evil-serie haar dertigste verjaardag en dat wordt gevierd met de release van Resident Evil Requiem, het negende deel in de welbekende horrorreeks. Recent konden wij al eventjes met de game aan de slag, waarvan je hier onze preview kan teruglezen. Inmiddels zijn we het volledige spel gaan ontdekken en kan je in onze review lezen of dat zonder kleerscheuren gelukt is. Er kunnen wel minimale spoilers in onze review zitten die eigenlijk vanuit de trailers ook wel duidelijk zijn.

Het verhaal volgt Grace Ashcroft, een FBI-agente die om onduidelijke redenen het doelwit is van de schurken die achter deze nieuwe zombie-uitbraak zitten. Het spel begint met Grace als een angstig meisje met een onderdrukt verleden en het avontuur begint pas echt als ze eenmaal in aanraking komt met de mensen achter de uitbraak. Naast haar als hoofdpersoon spelen we ook als veteraan Leon Kennedy, het welbekende personage uit voorgaande delen. Het spel is goed opgesplitst tussen beide personages en laat je steeds wisselen tussen die twee. De focus bij Leon is vooral actie, schieten en actief rondlopen, terwijl bij Grace juist de horror, het sluipen, voorzichtig bewegen en ontwijken in de spotlights staan. Zo beleef je hun avontuur vanuit twee compleet verschillende perspectieven.

Dit werkt gedurende het spel verrassend goed. Speel je een hoofdstuk met Leon dan hoef je vanwege het arsenaal dat je meebrengt misschien wat minder bang te zijn, toch blijft de spanning er wel inzitten. Dat heeft er vooral mee te maken dat de vijanden zelfs met die flinke vuurkracht alsnog niet zo makkelijk te verslaan zijn. De hulpeloosheid die je als Grace voelt, is daarentegen vergelijkbaar met hoe we het begin van Resident Evil 7 beleefden: je moet vaak kiezen om de vijanden te ontwijken, van ze weg te lopen of andere routes te vinden. Dit zorgt voor een mooie combinatie van spannende momenten, horror en actie, waarbij elk gedeelte nooit te lang lijkt te duren en op deze manier het verhaal van hen beiden laat samenkomen.

De gameplay is een combinatie tussen de actie van de recente remakes van Resident Evil 2 en 3 en de spanning van het zevende en achtste deel. Uiteindelijk is het hebben van zweet onder de oksels gecombineerd met het inzetten van vuurkracht de reden waarom de Resident Evil-games het altijd goed doen en dat is bij Resident Evil Requiem niet anders. Vroeg in het begin van het spel beschikt Grace bijvoorbeeld over het titulaire wapen van Leon, een overdreven revolver met enorme kracht en ook later krijgen beide personages de nodige wapens om zich te verdedigen tegen de horde aan ellendelingen die de gebieden teisteren. Door het zelf fabriceren van voorwerpen, waarbij geïnfecteerd bloed gebruikt kan worden, kan je zelf kiezen of je gaat voor meer vuurkracht of zekerheid van meer kans om in leven te blijven met helende sprays.

Bij een horrorgame mogen natuurlijk de groteske, vreemde en onsmakelijke horrorwezens die jou willen doden niet ontbreken. Meermaals schrokken we ons haast dood wanneer deze spontaan verschenen, soms op een moment dat we wisten dat het wezen in de buurt was en soms totaal onverwachts. Resident Evil Requiem voegt met subtiele geluidseffecten nog meer toe aan de beleving. Door die geluiden merk je al snel wanneer je gezien bent, er een wezen in de buurt is of als er ergens onheil om de hoek staat. Haast nergens voelden wij onszelf veilig, behalve in de typische kamers met een grote kist en een typemachine, die Leon overigens niet kan gebruiken.

Wij speelden Resident Evil Requiem op de PlayStation 5 en de Dualsense-controller biedt nog meer immersie aan het avontuur. Tijdens het spel voelden we de regendruppels, inslaande bliksem met passende schrikreactie tijdens een spannend moment, voetstappen van grote zombies, trilling van het afvuren van wapens en meer. Dit, zeker in combinatie met een headset of goede geluidsinstallatie, zorgde ervoor dat we van begin tot eind op het puntje van onze stoel zaten. Voeg daar nog eens aan toe dat eerder gedode zombies ook spontaan opnieuw kunnen opstaan om je het leven wederom zuur te maken. Zeker met beperkte ammunitie zorgt dat voor stress en spanning. Gelukkig kan je vrij vroeg in het spel al een middeltje brouwen waarmee je zombies permanent kunt doden, al zijn de ingrediënten schaars waardoor je dus selectief moet zijn wanneer je dit wilt gebruiken.

Als we iets negatiefs aan Resident Evil Requiem moeten benoemen, dan is het wel dat het heen en weer lopen door de locaties om bepaalde voorwerpen te vinden soms onnodig lang kan duren. Het komt zelfs voor dat we van het ene gedeelde van het gebouw helemaal naar de andere kant moesten gaan en we onderweg iets interessants zagen, maar het spel al besloten had dat we dat toch echt later pas konden bekijken. Qua verhaal volgen deze onderdelen elkaar erg logisch op, maar toch voelt dat soms als het onnodig verlengen van het spel. Gelukkig zorgen de constant rondlopende wezens en het onveilige gevoel dat eerder gedode zombies wel eens opnieuw kunnen opstaan ervoor dat ook deze momenten erg spannend zijn.

Dit alles maakt Resident Evil Requiem een volwaardig nieuw deel in de populaire zombie-reeks, waarbij de spanning, horror, actie, zweethandjes en schrikmomenten je van begin tot eind op het puntje van je stoel houden. De afwisseling tussen Grace en Leon zorgt ervoor dat de hoofdstukken met hen nooit te lang aanvoelen en de gameplay zich constant verfrist. Ook het verhaal wordt op deze manier mooi aangevuld, waardoor gedurende het spel de puzzelstukjes langzaamaan op hun plek vallen. Wat ons betreft een absolute aanrader als fan van het genre, maar ook los daarvan is deze game gewoon erg sterk.

Voor deze review is Resident Evil Requiem gespeeld op de PlayStation 5. Het spel is ook verkrijgbaar voor Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc.