"Ender's Game blijft een beetje de frisdrankversie van Starship Troopers (Verhoeven, 1997). Of Hood dat zo gewild heeft is niet geheel duidelijk. De film mist daardoor focus en komt niet goed genoeg tot zijn recht als moreel dilemma over vergelding noch als sci-fi voor kids, maar faalt ook weer niet zo erg om nou popcorn naar het scherm te gooien."
"In de loop der jaren zijn de zonovergoten films van Nijenhuis wellicht iets gelikter geworden, maar zijn ensembleaanpak maakt ze tevens onevenwichtiger. Een overschot aan personages maakt dat een groot deel overbodig en vervelend wordt en de eventuele leukigheden van de hoofdpersonages vervallen. De Toscaanse Bruiloft is soms smeuig in zijn kitscherigheid, maar juist de campy personages verpesten dit mediterrane paradijs."
"Al met al is Dallas Buyers Club een fantastische film. Het verhaal is zeer indrukwekkend en de geweldige transformatie van de hoofdpersoon is fenomenaal. De film toont niet alleen het gevecht tussen een man en zijn ziekte, het stemt ook aan tot nadenken over vooroordelen. Hoewel de ziekte nooit volledige overwonnen wordt, weet de film toch eerder hoopvol dan triest te stemmen. Zoals McConaughey het in zijn Golden Globes speech zegt: “This film was never about dying, it was always about living”."
"Het samenspel tussen Cumberbatch en Freeman maakt Sherlock een sterke serie. Toch doet het gebrek aan continuïteit soms afbreuk aan het geheel. Sherlock legt zichzelf hoge normen op, die het sporadisch niet nakomt. Daarentegen is Sherlock van de BBC wel de beste interpretatie die we van Sir Arthur Conan Doyle's boeken kennen."
""I saw the best minds of my generation destroyed by madness", begint Allen Ginsberg zijn baanbrekende gedicht Howl. Waar deze waanzin in het begin van Kill Your Darlings nog enigszins wordt belicht, is de rest van de film juist een tamelijk klassieke liefdestragedie. Vreemde vogel Burroughs wordt steeds normaler, hyperactieve revolutionair Carr wordt steeds getemperder, de jazzcultuur waar de beatniks hun inspiratie uithaalden verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. Het resultaat is een braaf filmpje dat helaas niet uitnodigt om de Beatliteratuur weer te lezen."
"De film is tragisch en de hoofdrolspelers zijn sympathiek in al hun alledaagsheid. De koppeling tussen de cynicus en de groothartige moeder is niet bijster origineel, evenals de sentimentele flashbacks, maar de menslievende boodschap ontstijgt deze sentimenten."
"In drie uur weet Scorsese ons vooral te tonen wat heel veel geld met slechte mensen kan doen, maar maatschappijkritiek moet vooral wijken voor een uitgebreide weergave van drugsmisbruik. The Wolf of Wall Street is zowel indrukwekkend als uitputtend en oppervlakkig. Als kritiek op corrupt kapitalisme deed Arbitrage het vorig jaar beter."
"Fruitvale Station voelt als een kroniek van een gewone jongen, worstelend met de problemen die hij tijdens zijn gewone leven tegenkomt. Zijn verhaal wordt realistisch verteld en gespeeld, maar het is niet constant even interessant om te bekijken. Het verhaal is eigenlijk alleen interessant tijdens het verschrikkelijke incident, alles hiervoor is dagelijks leven en alles hierna is rouwende familie. De voorkennis van de toeschouwer werkt zelfs enigszins in het tegendeel van de film: omdat er niets wijst op het tragische einde is er geen spanning, maar omdat het publiek al weet wat er gaat gebeuren is er ook geen verrassing."
"The Secret Life of Walter Mitty begint niet onaardig en Thurbers verhaal uit de jaren dertig wordt leuk vertaald naar 'onze' leefwereld van online dating, sociale media en alombereikbaarheid. Zodra de dagdroom werkelijkheid wordt en de terugkoppeling naar het saaie kantoorbestaan verdwijnt, wordt de film echter saai. Ben Stiller lijkt zelf te weinig fantasie te hebben om dit droomverhaal echt uitzonderlijk te maken en richt zich dus maar op het schieten van bombastische landschapsplaatjes. Wellicht wil Stiller bewijzen dat hij meer kan dan het maken van komedie, maar juist op zijn meeste ambitieuze momenten is de film op zijn leegst."
"Een film die begint met een huwelijksaanzoek tijdens een begrafenis heeft de toon in een oogwenk gezet. De vier koppen zijn leuk, maar de film doet de kwaliteit van de acteurs geen goed. Hilariteit is ver te zoeken; het geheel is eerder gênant."
"Het verhaal van Anna en Elsa is een pleidooi voor vertrouwen. De twee prinsessen zijn interessant en aangenaam, Arrendele is een mooi aangezicht en het verhaal heeft voldoende onverwachtse plotwendingen en humor om ook volwassenen geboeid te houden."
"Menna Laura Meijer weet de combinatie ouderen en seksualiteit te ontdoen van haar taboesfeer door zeer menselijke portretten zonder opsmuk te tonen van zeventigplussers en hun liefdesbeleving. 69: Liefde Seks Senior is echter geen manifest: er mag best gelachen worden, al is het maar om de openhartige levenswijsheiden van Jeanne of de bakvisachtige schroom van Atie als man Kees over haar boezem spreekt. Natuurlijk zal niet elke pensioengerechtigde zo openhartig zijn over wat hij of zij wel of niet verlangt. Toch lijken de seksuele mores van deze ouderen een stuk vrijer dan de hypocriete moraal van jongere generaties die in Sunny Bergmans Sletvrees aan de orde komt. Zou wijsheid dan toch met de jaren komen?"