"Maar voor een groot publiek doet de film tekort, mede omdat er vrijwel niks gebeurt in Inside Llewyn Davis. Er valt weinig negatiefs te zeggen, behalve dat de teleurstelling van Llewyn Davis' carriere doordrukt naar een film waarin vooral de muziek het goed weet te maken."
"La Tendresse zal je leven niet in 78 minuten veranderen. Wel toont het je tederheid - en dat is ook iets waard. Canto en Gourmet zijn sympathieke acteurs die met kleine gebaren en echte wereld opzetten. Ze hebben een aangename chemie met elkaar, die op geen enkel moment uitgebuit wordt. Helaas veroorzaakt het gebrek aan conflicten ook een gebrek aan spanning in het algemeen."
"Waar Witteman schrijft voor de Volkskrant, wordt Soof mede mogelijk gemaakt door RTL en De Telegraaf. Dit uit zich, naast de cameo’s van BN-ers als Joop Braakhekke en Olcay Gulsen, in de onderliggende ideologische boodschap. Tussen alle vrolijke gevatheid door werkt het script toch toe naar een lofzang op het gezinsleven, al brengt dit niet het grote meeslepende leven waar we soms van dromen. In de wat rommelige finale vieren alle personages op de klanken van “Don’t Leave Me This Way” van The Communards dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is. Het is Balkenende op een skateboard, maar dan voor veertigers."
"Omdat The Fifth Estate karakter mist, maar zich wel ernstig en prekerig voordoet, is het moeilijk om ervan te genieten. Cumberbatch zet een geloofwaardige Assange neer, maar dat betekent weinig in een film die teveel bezig is met een onhandig vertelde, moeilijke boodschap. De film doet geen eer aan de enorme risico's die klokkenluiders lopen ten bate van alle burgers, al lijkt dat wel de opzet."
"Hoewel Mannenharten een puike verzameling acteurs heeft verzameld, slaat het op verschillende niveau’s de plank mis. De dialogen zijn onnatuurlijk en het plot staat vol gebreken. De beste moraal die Mannenharten de kijker schenkt is dat je op moet letten in het verkeer. Misschien is dat nog wel belangrijker dan de liefde."
"Het is niet voor te stellen hoe een situatie als deze echt is. Greengrass weet echter het verhaal op zo'n natuurlijke manier te benaderen en geeft de personages genoeg bagage mee om je in te kunnen leven in hun situatie. De kijker bevindt zich midden in deze benauwende situatie en voelt de spanning van de bemanning iedere minuut van de film. Met overtuigend acteerwerk door Tom Hanks en een interessante inkijk in een kaping van een schip, is dit een intrigerende film geworden over moderne piraterij en de verschillende werelden die elkaar kruisen. Vanaf het moment dat de piraten het schip benaderen kan er pas weer aan het einde van de film opgelucht adem worden gehaald."
"Al met al is The Young and Prodigious T.S. Spivet een erg mooi geschoten film die de krochten van T.S.’ geest tot in detail en met een komische draai uitdiept. Het verhaal had spannender en meeslepender kunnen zijn als het iets van de romantiek had losgelaten, maar vindt zijn charme behalve in zijn sympathieke personages ook in de rustiek."
"Al is Catching Fire een mooiere film geworden dan de voorganger, neemt het wederom een loopje met gezond verstand. Personages zijn nog steeds ongeloofwaardig en eenzijdig. Het open eind is niets meer dan een dwangmiddel om naar de volgende twee films te komen. Er moeten een hoop knoppen uitgezet worden, voordat je van The Hunger Games: Catching Fire kunt genieten."
"Tegelijkertijd is dit ook precies waarom deze film uiteindelijk niet de moderne klassieker is geworden die het op papier beloofde. Misschien had prangender plot de film meer urgentie gegeven, of juist een algehele Coen-Brothers-achtige absurditeit. De film balanceert een beetje in het midden. Er zitten hier vele parels van scenes in de film, maar uiteindelijk beklijft The Counselor toch niet helemaal."
"Otto is een neushoorn is een animatiefilm over een lieve knul die Topper heet. Hij leert door zijn avonturen een paar aardige levenslessen, zoals dat een neushoorn als verjaardagscadeau wat hoog gegrepen is, maar dat dat niet betekent dat je niet op moet komen dagen. Hier en daar zijn de personages wat vermoeiend en zeurderig, maar de film is over het algemeen vermakelijk."
"Derwig en zijn collega’s zetten twee echtparen neer die al een heel leven met elkaar delen. Enerzijds zijn ze weldenkende mensen die het heft in eigen handen nemen, anderzijds bekruipt waanzin hen. Het verhaal van Het Diner zal waarschijnlijk niet nog weken in je hoofd blijven hangen, maar het laat je op z’n minst met een handvol vragen achter."
"In de wandelgangen wordt 12 Years a Slave nu al de gedoodverfde winnaar genoemd voor de Oscars van 2014. Niet onterecht want dit is de beste slavenepos van zijn tijd en heeft de potentie een klassieker te worden die vastgeroeste denkpatronen gaat veranderen. Is dat laatste te veel eer? Wellicht, maar dat maakt het eerste niet minder waar."