Archief

L’Amour est un Crime Parfait

"De vervreemding van L'Amour est un Crime Parfait is subtiel: geen rigoreuze dwaalsporen en vergezochte twists, maar eerder een sluimerend gevoel dat er zaken niet in de haak zijn en dat er iets aan de kijker ontgaat. Dit groeiende gevoel van ongemak wordt nog eens weerspiegeld in het wit van de sneeuw en de hypermoderne universiteitsgebouwen. Hoewel het verhaal en de bijbehorende ontknoping een beetje cheesy en voordehandliggend zijn, worden ze dusdanig gebracht dat ze niet verduidelijken maar eerder mystificeren. De keuze van de gebroeders Larrieu om minimaal te vervreemden en niet voor effectbejag te gaan is enerzijds de kracht van de film, maar maakt deze ook moeilijk te peilen en zal daardoor de nodige kijkers afschrikken."

After the Tone

"Soms zijn de teksten wat ongeloofwaardig voor voicemailberichten, maar dat verlet niet dat Sinke en Burger met After the Tone met dit experiment in minimalisme een ge(s)laagd drama hebben weten te creëren. Onbeantwoorde voicemails, onbeantwoorde vragen: veel blijft in het ongewisse, maar de groeiende wanhoop die uit de stemmen spreekt is overtuigend en Onno en zijn omgeving krijgen gaandeweg steeds meer gestalte. Ik zou de filmmakers alleen nog willen bellen om te vragen waarom ze de titel verengelst hadden - Na de Piep klinkt toch veel leuker - maar ik vrees dat er niet wordt opgenomen."

Lone Survivor

"Hoewel Peter Gabriels pathetische Bowiecover 'Heroes' in de aftiteling anders doet vermoeden, is dit marinierskwartet niet meer dan een in het nauw gedreven katten die zich een weg uit de penarie moeten schieten. Waarom is Lone Survivor dan zo'n typisch 'verhaal dat verteld moet worden' (de tagline is 'Live to tell the story')? Het is een knap staaltje krijgskunst dat deze militairen weerstand weten te bieden tegen zo'n overmacht (al lopen de getallen over het daadwerkelijke aantal nogal uiteen), maar behalve de steun vanuit het Afghaanse dorp getuigt het verhaal weinig van menselijkheid. Veel eerder is Lone Survivor een wervingsfilmpje over deze stoere jongen1s. 'Zorg dat je erbij komt, bij de marine', Dorus zong het al in 1958. Tegenwoordig wordt voor zo'n boodschap twee uur uitgetrokken."

Recensie: Nebraska

"Door mooie landschapsbeelden en fijne muziek lijkt Nebraska aan de oppervlakte een aangename roadmovie over een krasse knar en zijn te brave zoon, gezamenlijk op weg naar vaders verleden. En toegeven, de toenadering die pa en kind soms vinden is ook best aandoenlijk. Maar veel eerder is Nebraska een cynische komedie die het ideaal van vervlogen tijden en plekken waar alles nog ongecompliceerd en vredig is, met veel zwarte humor deconstrueert. Met scherp acteerwerk (Dern won in Cannes de prijs voor beste acteur) en een uitstekende regie wordt in de film de plattelandsromantiek van de stedeling ontmantelt. Blijf maar lekker in die koude en afstandelijke stad, de gemeenschapszin van het gehucht is niet meer dan een voedingsbodem voor verveling en kift."

NWTV-Profiel: Jim Jarmusch

Kankerlijers

"Mannetjesputters Nick en Olivier en de schuchtere Iwan proberen, ondanks de kanker, nog iets te maken van hun verblijf op de afdelings. De hoofdemoties waar de film zich op richt zijn dan ook niet medelijden of verdriet, maar eerder hoop en kracht. Cinematografisch is het een soms wat krakkemikkig vehikel om de radiovriendelijke raps van Diggy Dex weer aan de man te brengen, maar het bescheiden script en spel maken dat Kankerlijers toch een warme tienerfilm is geworden."

African Safari 3D

"African Safari 3D is meer beestjes aaien dan vertrappeld worden door honderzestig antilopes, meer 'awimbawee' dan fascistoïde paukengedreun, . Juist de knulligheid van De Leeuws presentatie en de afwezigheid van Wagneriaanse bombarie maken de documentaire een prettig behaagzieke reis die het midden houdt tussen een pretparkattractie en een rijsimulator. De film heeft het in zich om een nieuw arsenaal aan jeugdige WNF-rangers te recruteren. De creatieve Nieuwerwetslezer kan zich overigens uitleven op deze kleurplaat (met taalfout)"

That Awkward Moment

"Het leukste grapje kwam van de ondertitelaar, die "rock out with your cock out" poëtisch vertaalde met het een parafrase van Jan Cremer: "schat van mijn hart, tulp van mijn gulp". Voor de rest weten humor noch romantiek de film te dragen. Och, zat er maar één daadwerkelijk awkward moment in de film. Maar zelfs de situaties die tenenkrommend zouden moeten zijn, zijn suf. Och, was de film maar zo schandalig slecht dat het leuk wordt. Nee, zelfs een beetje camp kan er niet van af. Regisseur Tom Gormican misgunt ons elk lolletje - hij zou recensent moeten worden."

Only Lovers Left Alive

"Het idee achter Only Lovers Left Alive is origineel en de dialogen zijn op zich leuk, maar niet altijd leuk genoeg. Het zelfbeklag van de hoofdpersoon is, ondanks de ironie, na verloop van tijd iets te veel van het goede. Het is bewonderenswaardig dat een regisseur met deze staat van dienst op cinematografisch vlak nieuwe dingen blijft te proberen, maar zijn 'luie' cinematografie was consistenter. Ondanks leuke momenten is Only Lovers Left Alive voor een film over vampiers net niet bijtend genoeg."

Recensie: De Toscaanse Bruiloft

"In de loop der jaren zijn de zonovergoten films van Nijenhuis wellicht iets gelikter geworden, maar zijn ensembleaanpak maakt ze tevens onevenwichtiger. Een overschot aan personages maakt dat een groot deel overbodig en vervelend wordt en de eventuele leukigheden van de hoofdpersonages vervallen. De Toscaanse Bruiloft is soms smeuig in zijn kitscherigheid, maar juist de campy personages verpesten dit mediterrane paradijs."

Amstel

"Gerritsma wisselt nogal snel tussen dubbele en enkele tong en Paddenburg is wel erg luidruchtig - toegegeven, dat kan natuurlijk voorkomen - maar dat is allemaal te vergeven. Wat deze NTR Kort de moeite waard maakt is de charmante vertedering van Maarten, de vlotte benevelde praatjes waardoor hij toch sympathiek op het meisje overkomt en zijn ongeloofwaardige maar moedige daad. Jammer genoeg zijn mijn volgende persvoorstellingen in het Ketelhuis."

L’inconnu du Lac

"Geheel terecht heeft Guiraudie op Cannes de prijs voor beste regisseur in de sectie Un Certain Regard gewonnen. L'Inconnu du Lac is namelijk een subtiele studie naar de erotiek en aantrekkingskracht van het kwaad, waarin de minimale audiovisuele middelen zeer effectief worden ingezet. De soundscape van het bos en het water en het originele gebruik van zonlicht - de filmcrew moet een monnikengeduld hebben gehad - geven de film een vervreemdende maar natuurlijke sfeer. Wie zich niet laat afschrikken door spuitende piemels ziet een film die met weinig veel weet te bereiken."