"Hoewel niet onaardig geacteerd en gefilmd, is Das Wochenende zouteloos en zijn de personages te uitgesproken, waardoor er niets gaat wringen. Conflict blijft hierdoor beperkt tot onderlinge sneren, een tikje hier en daar en boos weglopen om vervolgens in de tuin een peukie te doen. Jammer, want de thematiek had zoveel meer kunnen bieden."
"Hoewel het gegeven verschrikkelijk is en sommige elementen de moeite waard zijn (de dubbele rol van de kerk over het onderwerp, plattelands-antisemitisme in Polen), komt de film zelf niet altijd van de grond door het ontbreken van een eigen stem en een overdreven dramatiek. Op de momenten dat Aftermath klein en bescheiden in zijn middelen blijft, is de film op zijn sterkst. Als Pasikowski uitpakt met filmische middelen leidt dat alleen maar af van het onderwerp. Reflectie en bezinning zijn nu eenmaal niet gebaat bij slepende strijkers en moeilijke gezichten."
"Violet is een zonderlinge keuze als opener voor het Vlaamse Film Festival, daar de film veel wegheeft van de verstillingscinema die juist sommige Nederlandse arthousefilmers kenmerkt. Dat neemt echter niet weg dat de film prachtig en virtuoos geschoten is, met een geweldige soundscape en ingetogen acteerwerk. De traagheid maakt het geen makkelijke kost, maar creëert een rusteloze contemplatie, een sombere illustratie van hoe schuldgevoel altijd over je schouder meekijkt."
"Hoewel niet zo burlesk als de échte Hammerhorrorfilms uit de jaren zeventig, is The Quiet Ones toch een aangename afwisseling met de hedendaagse horror die is gesitueerd in de buitenwijkhuizen van onschuldige burgers in het hier en nu. De combinatie van oude en nieuwe horrorconventies werkt best aardig en de stijlkeuze werkt bij aan de spanning. De cultstatus van de klassieke Hammers zulllen de films uit de hernieuwde horrorfabriek van John de Mol voorlopig nog niet bereiken, daarvoor zullen de makers met iets anders dan CGI moeten komen. Meer monnikengezang bijvoorbeeld, dat vind ik namelijk wel cool."
"Sinds zijn beroerte lukt het Papa Schnitzel niet meer om complexe emoties te begrijpen. Met Run & Jump zal hij niet al te veel moeite hebben, zo diep gaat het namelijk niet. Het is voornamelijk een heel veilige film, met vriendelijke grapjes en een zachte soundtrack van indiepop en wat piano. De film werkt nog het beste als ambassadeur voor Ierland, want het groene landschap komt prachtig tot zijn recht."
"Diplomatie kan zich niet meten aan de films die Schlöndorff in de jaren zeventig maakte, maar is dan ook veel bescheidener in zijn opzet. Het is een heel degelijke verfilming van een toneelstuk, met goed acteerwerk en weinig opsmuk. Ofschoon de film gaat over keuzes met betrekking tot diepe menselijke emoties, weet Schlöndorff de gebruikelijke WOII-pathetiek te ontwijken, wat resulteert in een goed en ingehouden politiek drama."
"Viva la Libertà is net zo dubbel als de politiek die erin beschreven wordt: enerzijds een geinige dubbelgangersklucht, anderzijds een muf verhaal over een man die zijn midlifecrisis probeert te omzeilen. Het weinig originele plot en de overbodige stukken in Parijs worden waar mogelijk gecompenseert door de pretoogjes van Toni Servillo. Had Job Cohen maar een manische identieke tweeling gehad."
"Regisseur Thung, scenarist Oratmangoen en de nieuwe lichting van het Mediacollege hebben een merkwaardige prent gemaakt. Ze verwerpen de gebaande paden van de vaderlandse cinema en integreren science-fiction en parapsychogologie in een complex sociaal drama vol ogenschijnlijk losstaande mininarratieven. Plot en uitwerking kunnen allemaal een stuk beter gedoseerd en ook op technisch vlak kent de film de nodige mankementen, maar durf kun je de makers van Capsule niet ontzeggen."
"The Bag Man had zo leuk kunnen zijn als het de vervreemdende sfeer van het begin had volgehouden, vol guitige en iets te flauwe knipogen naar pulpcinema. Naar verloop van tijd wil de film opeens tof worden en slaat vervolgens de plank mis middels matige plotwendingen en slecht uitgewerkte pogingen tot Tarantinoësk sadisme. Had Grovic het net anders aangepakt, dan had dit een absurd pareltje kunnen worden. Nu is het gewoon matige pulp."
"In plaats van over justitieel onrecht of de positie van het individu tegenover het rechtssysteem gaat Lucia de B. voornamelijk over de grote bruine kijkers van Sallie Harmsen. De toevoeging en grote rol van haar personage maken Van der Oests verfilming van de Zaak de B. betuttelend. Het legioen aan bekende Nederlandse acteurs en de gestileerde beelden en kleuren maken Lucia de B. te filmisch voor het verhaal dat het wil vertellen. Wat een sterke aanklacht had kunnen zijn verwordt tot een middelmatig juridisch drama."
"In Sexy Money toont Karin Junger sterke vrouwen die dromen van een betere toekomst: een goede baan, een betrouwbare en welgestelde echtgenoot, een goede opleiding voor de kinderen. Stuk voor stuk blijken deze dromen illusies en maakt iedereen misbruik van de hoofdpersonen. Junger toont dit hun levens zonder overdreven emotionalisme, waardoor de jonge vrouwen niet de zielige negertjes uit Unicef-reclames zijn, maar ambitieuze vrouwen die ondanks hun haast uitzichtsloze positie proberen een toekomst voor zichzelf en hun omgeving te scheppen."