"Na de koloniale bombast van Hoe Duur Was de Suiker is de opener van het Nederlands Film Festival dit jaar verrassend minimalistisch. Daar is helaas alles mee gezegd: Bloedlink is een flauwe remake die niet wil kiezen tussen spannend en kolderiek en het daardoor allebei niet is."
"Onze Kresj is een kenschets van een absurde discrepantie tussen goede bedoelingen en praktisch inzicht, een tegelijkertijd hilarisch en schokkend tijdsbeeld en tevens een hoogstpersoonlijke zoektocht naar het verleden van filmmakers Marije en Gregor Meerman."
"Het onderwerp van A Thousand TImes Good Night is actueel en wordt doorgaans scherp doch humaan belicht, met goed acteerwerk en camerawerk dat zowel rauw als impressionistisch is. Het enige echte nadeel is de zijige soundtrack, die het verhaal de pathetiek in sleurt."
"Kunst wordt kitsch en concerteren wordt camp in Blackmail. Het levert een guitige ode op aan thrillers van Hitchcock en Da Palma, die niet zozeer spannend en ook bar weinig met klassieke muziek te maken heeft, maar door zijn misplaatsheid juist slimmer is dan hij lijkt."
"Het eerste half uur van Eastern Boys is fenomenaal, maar Robin Campillo lijkt niet te weten wat hij met de andere anderhalf uur aanmoet en springt van genre naar genre, waardoor hij de consistentie uit het oog verliest. Er gebeurt veel, maar het gebrek aan focus en de voortdurende toonwisseling maakt van de film een lange zit."
"Una Via a Palermo is tenenkrommende cinema die alle stereotypen over Italianen bevestigt en juist daarom is de film heerlijk. De camera staat dicht op de huid en mensen schelden elkaar diezelfde huid vol, alles ter meerdere glorie van la famiglia en la pasta. Toch is de koppigheid van deze mensen meer dan een meditterane tic: het is de manifestatie van een ondergeschoven groep én een persoonlijk relaas over hoe de regisseuse zich verhoudt tot haar achtergrond."
"Dick Tuinders tweede film is broeierig, dromerig en voelt aan als een uiterst persoonlijk (en daardoor wellicht universeel) beeld van een verwarrend tijdperk. De dramatische spanningsboog is wat onevenwichtig, maar de aandacht voor het beeld en de kinderlijke, open blik maken veel goed."
"Ruim 85 jaar lang heeft niemand zich aan het modernistische meesterwerk As I Lay Dying van William Faulkner gewaagd: het zou onverfilmbaar zijn. Het ontbreekt James Franco dus niet ambitie. Helaas ontbreekt het hem wel aan kunsthistorisch inzicht, goede smaak en - sorry vriend - regietalent."
"Borders past perfect in de traditie van IKON-documentaires: humaan maar zonder overbodige pathos en ontdaan van mooifilmerij. Je zou wellicht kunnen beweren dat de reis van een vluchteling te zonnig wordt geportretteerd, met koddige douanebeambten, luie hoerenlopertjes en kruimeldieven. Tussen het mooiweerspelen door wordt de werkelijkheid steeds grimmiger, met de dramatische ironie dat de kijker al weet dat de reis tevergeefs is en de vluchteling waarschijnlijk in Nederland weer op het vliegtuig wordt gezet. Three Little Birds klonk nog nooit zo cynisch."